Nothing Special today

หลายครั้งฉันพยายามบอกกับตัวเองว่าพลังงานเหนือธรรมชาติมันไม่มีอยู่จริง มันคือราวไร้สาระงมงาย เราก็แค่มนุษย์ธรรมดาคนนึงที่เกิดมาเพื่อใช้ชีวิต ใช้กรรมนั่นแหละอีสัส แต่หลายครั้งฉันก็ได้พบกับเรื่องราวที่มันยากจะหาคำตอบออกมาในแบบวิทยาศาสตร์ได้

ทุกครั้งที่พยายามคิดว่ามันไม่มีอยู่จริง ส่วนหนึ่งอาจเพียงเพราะฉันไม่อยากไปฝากความหวังกับสิ่งที่มันจับต้องไม่ได้ แล้วได้แต่นั่งรอคอยพลังงานลี้ลับเข้ามาช่วยเหลือจนไม่ทำห่าอะไร ถ้าเป็นแบบนั้นสุดท้ายฉันอาจจะกลายเป็นคนงมงายที่เอาแต่ทำพิธีกรรม สวดมนต์แล้วคาดหวังให้ชีวิตมันดีขึ้นแบบที่เคยเป็นมาก่อน

แต่ทุกครั้งที่คิดแบบนั้นมันก็จะมีเหตุการณ์ให้กลับมาตั้งข้อสงสัยเสมอว่า อิเชี่ยเอ๊ยแล้วที่กูเจอเมื่อกี๊มันอะไรวะ ยกตัวอย่างเหตุการณ์ที่เพิ่งเจอหมอดูอินเดีย ที่พยายามหาเหตุผลว่ามันมายากลแบบไหน ก็ไม่มีใครอธิบายได้

หรือแม้กระทั่งพระสงฆ์ที่สามารถรู้เห็นได้ว่าฉันเป็นคนอย่างไรเพียงแรกพบ รวมถึงรู้ว่าฉันนับถืออะไรอยู่บ้าง สามารถเล่าเรื่องราวของฉันออกมาได้โดยที่ไม่ต้องใช้วันเดือนปีเกิดเวลาเกิดด้วยซ้ำ

เรื่องราวเหล่านี้ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่าเว่อร์เกินกว่าที่คนทั่วไปจะทำได้

แต่ถ้าถามว่าแล้วฉันได้อะไรจากการพบเจอเรื่องราวเหล่านี้เหรอ เอาจริงนะก็ไม่ค่อยมั่นใจว่าได้อะไรไหม อยากมีพลังแบบนั้นหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ แต่สิ่งที่คิดว่าต้องทำก็คงเป็นการสวดมนต์ ฝึกภาวนาสม่ำเสมอ ตามที่พระบอกมานั่นแหละ ฮ่าาาาา ก็เห็นซะขนาดนั้น บอกให้ทำใครจะไม่ทำวะ

ไม่รู้หลอกว่าผลลัพธ์มันจะได้อะไรเหนือจินตนาการรึเปล่า แต่คิดว่าที่ได้ก็คงเป็นการฝึกตนเองนั่นแหละ โอ้ยขนลุก ไม่ได้ขนลุกเพราะพลังเหนือธรรมชาตินะ แต่ขนลุกตัวเองที่เฮ้ยเป็นคนน่ารักจัง ฮิ

So many times, I’ve tried to convince myself that supernatural forces aren’t real—that it’s all nonsense and superstition. We’re just ordinary human beings, born to live our lives and work through whatever karma we’ve got. That’s fucking it. And yet, time and again, I find myself face-to-face with things that science can’t quite explain.

Maybe part of the reason I keep telling myself none of it is real is that I don’t want to place my hopes in something I can’t see or touch. I don’t want to sit around waiting for some mysterious force to swoop in and save me while I do fuck-all with my life. Because if I went down that road, I might eventually turn into some superstitious lunatic who does nothing but perform rituals, chant prayers, and expect life to magically get better—like I used to.

But every time I think I’ve finally dismissed it all, something happens that makes me question everything again:

What the fuck did I just witness?

Take the Indian astrologer I recently met. I tried to work out what kind of magic trick he might have been pulling, but no one could explain it.

Then there was the monk who seemed to know exactly what kind of person I was from the moment we met. He even knew what I believed in and was able to tell me things about my own life—without asking for my date or time of birth.

I can’t deny that these things seem far beyond what an ordinary person should be capable of.

But if you asked what I’ve actually gained from these encounters… honestly, I’m not even sure. Do I want to have those kinds of powers myself? I don’t know about that either. But I suppose what I should do is pray and meditate regularly, just like the monk told me to.

I mean, the man could see that much—if he tells you to do something, who the fuck is going to say no? Hahahaha.

I have no idea whether any of this will lead to something beyond my wildest imagination. But at the very least, I suppose it’ll teach me some self-discipline.

Oh God, I’ve got goosebumps.

Not because of anything supernatural, though. I’m getting goosebumps from myself. Like—wow, what a lovely fucking person I am. Hehe.