Nothing Special today

Read Thai? Open the original version.

วันนี้กูจะมานั่งแฉตัวเองให้พวกมึงฟัง หลังจากหายไปหลายวัน

เรื่องของกูตอนนี้เล่าแล้วมันก็ตลกนะมึง

เมื่อก่อนเวลาที่อยากได้อะไรขึ้นมา สิ่งแรกที่กูคิดไม่ใช่ว่ากูต้องทำอะไรบ้างนะ แต่เป็นกูต้องไปไหว้ที่ไหน ทำพิธีอะไร หรือขอเทพองค์ไหนดี

ตอนนั้นกูไม่ได้คิดว่าตัวเองหลงหรืองมงายอะไร เพราะกูเติบโตมากับวัฒนธรรมแบบนี้อะมึง

เวลาอะไรไม่ได้เป็นดั่งใจ กูไม่เคยมองเลยว่าปัญหามันมาจากตรงไหน กูแค่หาที่ทำพิธีกรรมต่อไป

ความพยายามเรื่องนี้กูยืนหนึ่ง

ก่อนจะไปต่อ เดี๋ยวกูขอเล่า background บ้านกูให้ฟังหน่อย

ถ้าพวกมึงเคยดู The White Lotus Season 3 กันมาบ้าง—นั่นแหละ ประเทศกูเอง ประเทศไทย

ในซีรีส์แม่งก็ทำถึงจริง มีฉากพนักงานโรงแรมพาแขกไปไหว้เทพ มีการพูดถึงการปฏิบัติธรรมที่วัด บลา ๆ

ส่วนอิเพื่อนคนไทยไม่ต้องงงหรือด่ากูในใจว่าดัดจริต กูอธิบายให้เพื่อนต่างชาติฟังด้วยเนาะ

ทีนี้กลับมา แล้วกูไปติดนิสัยแบบนี้มาจากไหนวะ?

ตั้งแต่เด็ก กูถูกสอนให้เข้าวัด ไปไหว้ขอพรพระ ขอพรเทวดาในวัด ให้ท่านเมตตาประทานพรให้ชีวิตกูสุขสบาย ให้ร่ำให้รวย ให้ได้คนรักที่ดี

ต้องบอกก่อนว่าไม่ใช่ที่บ้านกูสอนนะ แต่วัฒนธรรมมันหล่อหลอมให้คนสอนต่อ ๆ กันมาแบบนั้น

ง่าย ๆ คือเน้นให้ขอ แต่ไม่สอนให้เชื่อว่าตัวเองดีพอหรือมีความสามารถพอที่จะทำให้สิ่งที่อยากได้เกิดขึ้นด้วยตัวเอง

พอมองย้อนกลับไป กูว่ามันก็เหมือนการค่อย ๆ ฝังความคิดลงไปในหัวทุกวันว่า เราไม่สามารถจัดการชีวิตตัวเองได้ ต้องมีอะไรสักอย่างมาช่วย ต้องมีใครสักคนมาให้พร ต้องมีพลังบางอย่างมาผลักดันชีวิตเราไปข้างหน้า

ผลลัพธ์ที่ได้คือสกิลการเผชิญชีวิตต่ำอะมึง

ทุกวันนี้เวลามีคนมาคุยกับกู กูจะพูดตลอดว่า ไปขอได้นะมึง ไม่ได้ห้าม

แต่ขอแล้วอย่าลืมเชื่อด้วยว่าตัวเองก็ทำได้ อย่าลืมขยัน แล้วอย่าลืมใช้สมองมึงแก้ปัญหาก่อน อิเหี้ย

เราไม่ได้กระจอกกันขนาดนั้น

Anyway กูเล่ามาขนาดนี้ กูหวังว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่บ้านพวกมึงคงไม่ต้องทำงานหนักเท่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์บ้านกูนะ เพราะกูคิดว่าน่าจะไม่มีวันหยุดให้เทพเจ้าเลย

ทำงานกันตลอด 24 ชั่วโมง ไม่มี Holiday ไม่มีวันลา ไม่มีประกันสังคม

น่าสงสารอยู่นะ ฮ่าา

อ้อ ยังมีอีก ยังไม่หมดนะมึง อันนี้แม่ง climax มาก

สอนให้เชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็นแล้ว ยังสอนให้กลัวอีกด้วยจ้า

กลัวว่าชีวิตจะตกต่ำ ต้องทำบุญนะ แล้วชีวิตจะดี ถวายไฟสิ ชีวิตจะได้มีแสงสว่าง อยากมีความรักที่ดีต้องถวายแจกันคู่

อะไรแบบนี้อะมึง

แต่มึง มันใช่เหรอวะแบบนั้น?

ทำไมไม่สอนให้ดูก่อนว่านิสัยแบบไหนจะพาชีวิตมึงตกต่ำ ถ้าอยากมีชีวิตที่ดีขึ้นแล้วต้องทำตัวยังไง

แล้วอิเหี้ย ถวายแจกันคู่ไปเป็นสิบคู่ แต่ถ้ามึงยังเอาแต่ใจ ไม่ฟังใคร และพร้อมวีนแฟนตลอดเวลา ความรักมันจะดีขึ้นตอนไหนเอ่ย?

เรื่องแบบนี้มันก็หนักอยู่เหมือนกัน ที่บ้านพวกมึงมีอะไรเหนือจินตนาการแบบนี้ไหม คอมเมนต์บอกกูหน่อย กูอยากเสือกเรื่องศาสนาบ้านอื่นบ้าง

กูขอแทรกสาระหน่อย

หลักธรรมจริง ๆ ของพุทธศาสนาไม่ได้มีอะไรแบบนั้นนะ จริง ๆ แล้วหลายอย่างค่อนข้าง make sense ในเชิงจิตวิทยาด้วยซ้ำ

ทำสิ่งดี คนดี ๆ ก็มีแนวโน้มจะเข้ามาอยู่รอบตัว ทำตัวเหี้ย ก็มีแต่เรื่องเหี้ย ๆ และคนเหี้ย ๆ เข้ามาในชีวิต

อยากให้ชีวิตดีขึ้นก็ต้องลงมือทำเอง อยากทุกข์น้อยลงก็ต้องรู้ก่อนว่าตัวเองกำลังยึดติดกับเหี้ยอะไรอยู่

มันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น

มัน minimal มากมึง

แต่พอเล่าต่อ ๆ กันไป เติมนั่นผสมนี่เข้าไปเรื่อย ๆ เรื่องการให้ก็กลายเป็นเรื่องการแลก เรื่องทำดีก็กลายเป็นทำเพื่อหวังผล

แก่นจริง ๆ ของพุทธศาสนาในบ้านกูก็เลยค่อย ๆ เลือนลาง

เศร้าเหี้ย ๆ

แล้วมึงเห็นไหม พอคนถูกสอนให้เอาแต่ขอ ขี้กลัว และไม่เชื่อว่าตัวเองจะจัดการชีวิตได้ ทีนี้พวกหาแดกกับความเชื่อก็มาเพียบ

มีนายทุนเข้ามาหากินกับวัด มีพระที่เน้นทำพิธีกรรมจนมีเงินเก็บเกือบพันล้านบาท

พวกมึงว่าเก๋ปะล่ะ?

แต่อิคนที่มาทำพิธีไม่มีจะแดกแล้วนะ

แต่กูจะโยนความผิดให้ศาสนา วัฒนธรรม และพวกหาแดกทั้งหมดก็คงไม่ได้เหมือนกัน

เพราะมีคนอีกตั้งเยอะที่โตมากับความเชื่อแบบเดียวกับกู แล้วเขาก็ไม่ได้เอาชีวิตทั้งชีวิตไปฝากไว้กับพิธีกรรมขนาดนั้น

แล้วถามว่าที่กูเอาเรื่องนี้มาเขียนด่าให้พวกมึงอ่าน เป็นเพราะกูฉลาดมากงั้นสิ?

เปล่าจ้า ฮ่าาาาา

สมัยก่อนกูก็เป็นเหยื่อชั้นดีคนหนึ่งในตลาดนั้นแหละ อิเหี้ย

พิธีกรรมไหนว่าดี วัดไหนว่าเริ่ด กูพร้อมไป

ไม่ใช่แค่เพราะกูถูกสอนให้ขอมาตั้งแต่เด็กนะ แต่เพราะลึก ๆ แล้วกูไม่เคยเชื่อจริง ๆ ว่ากูจะสามารถทำสิ่งต่าง ๆ ให้สำเร็จได้ด้วยตัวเอง

กูเหมือนคนที่ดูมั่นใจนะ

แต่ข้างในลึก ๆ ไม่เลย

ของพวกนี้มันขายกูได้ง่ายมาก เพราะมันตอบนิสัยที่กูมีอยู่แล้วพอดี

พอมีคนมาบอกว่าทำพิธีนี้สิ ชีวิตจะดี ไปไหว้ตรงนั้นสิ สิ่งที่หวังจะสำเร็จ ถวายอันนี้สิ แล้วจะได้อย่างที่ต้องการ

กูก็ไปจ้า

พอไปแล้วมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นเพียงเล็กน้อย กูก็รีบเหมาไปแล้วว่าพิธีกรรมแม่งได้ผล

ส่วนครั้งไหนที่ทำแล้วไม่ได้เหี้ยอะไร กูก็ทำเป็นลืม แล้วไปหาพิธีใหม่ทำต่อ

แล้วที่บอกว่าได้ผลน่ะ หลายครั้งยังไม่คุ้มเงินที่ลงไปทำพิธีกรรมเลย

ตรงนี้แหละที่กูไม่ได้คิด ฮ่าาา

โง่ชิบหาย

แต่ถ้าไม่เคยโง่มาก่อน กูจะฉลาดแบบทุกวันนี้ได้ยังไงวะ ถูกไหม?

ปรบมือให้กับความฉลาดของกูได้เลย ฮ่า

ถึงแม่งจะมาช้าเกินไปหน่อยก็เถอะ

พอมองย้อนกลับไป กูจะโทษสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือวัฒนธรรมที่หล่อหลอมกูมาทั้งหมดก็ไม่ได้

เพราะสุดท้ายมันก็คือนิสัยกูเองด้วย ที่เชื่ออะไรง่ายจนเลิกใช้สมอง

กูเอาแต่ขอแทนที่จะลงมือทำ

กูทำพิธีกรรมแทนที่จะหาความรู้

กูเอาแต่หวังว่าผลลัพธ์จะออกมาดี แต่ไม่เคยหยุดถามตัวเองจริง ๆ ว่า สิ่งที่กูกำลังทำอยู่มันมีปัญหาอะไรแฝงไว้ให้กูต้องเรียนรู้หรือเปล่า

แล้วพวกมึงอาจจะสงสัยต่อว่ากูฉลาดขึ้นมาได้ยังไง

ก็เพราะว่ากูเจอเรื่องใหญ่ในชีวิตที่แม่งไม่ได้เป็นดั่งใจเลยไงล่ะ อิเหี้ย

ครั้งนั้น ต่อให้กูไหว้พระ ขอพร ถวายของ และทำพิธีกรรมมากแค่ไหน ก็ไม่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์องค์ไหนเสกให้มันเป็นอย่างที่กูต้องการได้

เท่านั้นแหละ

ตาสว่างเลย

แต่พวกมึง กูรู้สึกว่าเรื่องนี้แม่งเริ่มยาวแล้วว่ะ ถ้าเล่าต่อวันนี้น่าจะได้หนังสือหนึ่งเล่ม ชื่อ ชีวประวัติ Bad Decisions ของกู

เดี๋ยวกูมาเล่าต่อใน EP หน้าละกันว่าเกิดเหี้ยอะไรขึ้น และสุดท้ายอะไรทำให้กูเริ่มสงสัยว่า—

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่ช่วยกู หรือกูเองที่ไม่เคยช่วยตัวเองอย่างถูกวิธีเลยวะ?

Today, after disappearing for a few days, I’m going to sit down and expose myself to you guys.

Looking back, this story is actually pretty fucking funny.

Whenever I wanted something, my first thought wasn’t, What do I need to do to make it happen?

It was, Where should I go to pray? What ritual should I perform? Which deity should I ask for help?

At the time, I didn’t think I was lost or superstitious. This was simply the culture I grew up with.

Whenever things didn’t go my way, I never stopped to ask what the actual problem was. I just went looking for another ritual to perform.

When it came to that kind of determination, I was number fucking one.

Before we go any further, let me give you some background about where I come from.

If you’ve seen The White Lotus Season 3, then you’ve already seen it—my country, Thailand.

And honestly, the show did a pretty good job. There are scenes where hotel staff take guests to pray to a deity, people talk about meditating at Buddhist temples, blah, blah, blah.

And to my Thai friends: don’t get confused or silently accuse me of being pretentious. I’m explaining this for my international friends too, okay?

Anyway, back to the question: where the fuck did I pick up this habit?

From childhood, I was taught to visit temples and pray to Buddha statues and the deities inside them. I was taught to ask them to kindly bless me with a comfortable life, wealth, success, and a good partner.

I should make it clear that this wasn’t something my family specifically taught me. It was simply part of the culture, passed down from one person to another.

Basically, we were taught to ask.

But we weren’t really taught to believe that we were already good enough or capable enough to create the things we wanted for ourselves.

Looking back, it feels like having the same idea quietly planted in your head every single day:

You can’t manage your life on your own. Something has to help you. Someone has to bless you. Some invisible force has to push your life forward.

The result?

My ability to deal with real life was absolute shit.

These days, whenever someone comes to talk to me, I always say the same thing:

Go ahead and pray. I’m not stopping you.

But after you’ve finished praying, don’t forget to believe that you can do it too. Don’t forget to work your ass off. And don’t forget to use your own fucking brain to solve the problem first.

We’re not that fucking useless.

Anyway, after everything I’ve just told you, I hope the deities in your countries don’t have to work as hard as the ones in mine.

I don’t think our gods get holidays.

They’re on duty twenty-four hours a day. No holidays, no annual leave, no social security.

Honestly, I feel a little sorry for them. Hahaha.

Oh, and there’s more.

We haven’t even reached the fucking climax yet.

We weren’t only taught to believe in things we couldn’t see. We were also taught to be afraid.

Afraid that our lives would go downhill.

Make merit and your life will improve.

Offer candles or lamps and your life will be filled with light.

Want a good relationship? Offer a matching pair of vases.

That kind of shit.

But seriously—is that really how it works?

Why not teach people to look at which of their own shitty habits might drag their lives downhill? Why not teach them how they need to behave if they want their lives to improve?

And for fuck’s sake, you can offer ten pairs of matching vases, but if you’re still selfish, refuse to listen to anyone, and are ready to lose your shit at your partner every five minutes, when exactly is your relationship supposed to get better?

This stuff is pretty wild when you stop and think about it.

Does your country have anything this ridiculous? Tell me in the comments. I want to stick my nose into other people’s religions for a change.

Let me squeeze in something vaguely educational here.

Actual Buddhist teachings don’t really work like that. A lot of them make perfect sense from a psychological point of view.

Do good things, and decent people are more likely to gather around you.

Act like an asshole, and your life will probably fill up with assholes and all kinds of shitty situations.

If you want your life to improve, you have to do something about it yourself. If you want to suffer less, you first have to recognize what the fuck you’re clinging to.

It really isn’t that complicated.

Buddhism is very minimalist, you guys.

But as these ideas were passed from one person to another, with a little of this and a little of that added along the way, giving became a transaction.

Doing good became something we did because we expected a reward.

And the actual heart of Buddhism in my country slowly became harder and harder to see.

Fucking depressing.

And you see what happens next, right?

When people are taught to keep asking, to live in fear, and to believe they can’t manage their own lives, the people who make money from those beliefs suddenly find themselves with a massive fucking market.

You get wealthy investors profiting from temples. You get monks who specialize in rituals and end up sitting on nearly a billion baht.

Fabulous, right?

Meanwhile, the people paying for the rituals can barely afford to fucking eat.

But I can’t dump all the blame on religion, culture, and the people profiting from it either.

Plenty of people grew up surrounded by exactly the same beliefs, and they didn’t hand their entire lives over to rituals.

So am I writing this because I’ve always been incredibly intelligent?

Absolutely fucking not. Hahahahaha.

I used to be one of that market’s finest customers.

If someone said a ritual worked, I was ready. If someone said a temple was amazing, I was already on my way.

It wasn’t only because I had been taught to ask for things since childhood.

Deep down, I never truly believed that I could make things happen by myself.

I looked confident.

But underneath all that?

Not at all.

This stuff was incredibly easy to sell to me because it matched the habits I already had.

Someone would say, Perform this ritual and your life will improve. Pray at this place and your wish will come true. Offer this particular thing and you’ll get what you want.

And off I fucking went.

If one tiny good thing happened afterwards, I immediately decided the ritual had worked.

If absolutely nothing happened, I conveniently forgot about it and went searching for a new ritual instead.

And even when I claimed that something had “worked,” half the time the result still wasn’t worth the money I’d spent on the damn ritual.

Did I ever stop to calculate that?

Of course not. Hahaha.

Fucking stupid.

But if I’d never been stupid, how could I have become as intelligent as I am today?

Am I right?

You may applaud my brilliance now.

Even if it did arrive a little fucking late.

Looking back, I can’t blame everything on deities or the culture that shaped me.

Because ultimately, my own habits were part of the problem too.

I believed things too easily and eventually stopped using my own fucking brain.

I kept asking instead of taking action.

I performed rituals instead of gaining knowledge.

I kept hoping everything would turn out well, but I never stopped to ask whether there was something wrong with what I was doing—or whether there was something I still needed to learn.

Now you might be wondering how I finally became so incredibly intelligent.

It’s because something big happened in my life that went completely against my expectations.

That time, no matter how much I prayed, begged, made offerings, or performed rituals, no deity could magically make things turn out the way I wanted.

And just like that—

My eyes finally fucking opened.

But you guys, this story is already getting ridiculously long. If I keep going today, I’ll end up writing an entire book called The Biography of My Bad Decisions.

So I’ll come back in the next episode and tell you what the fuck happened—and what finally made me start asking myself:

Were the deities refusing to help me, or had I simply never learned how to help myself properly?

Writers are always hungry. Please show mercy.