Nothing Special today

Read Thai? Open the original version.

มาต่อก่อนที่กูจะหมดอารมณ์เล่า เพราะมันไม่ต่อเนื่อง นี่ก็เป็นนิสัยแย่อย่างหนึ่งของฉัน ถ้าไม่จบให้ไว มันจะแผ่วระหว่างทาง

เอาล่ะ หลังจากที่กูบอกไปแล้วว่ากูตาสว่าง เพราะกูเจอเรื่องใหญ่ในชีวิต มาดูกันว่าก่อนจะตาสว่าง กูเพี้ยนขนาดไหน ฮ่าาาา

แต่เอาจริงนะ กูควรจะตาสว่างมาตั้งนานแล้วเกี่ยวกับเรื่องพิธีกรรม เพราะมีตั้งหลายครั้งที่พิธีกรรมแม่งไม่ได้ส่งผลเหี้ยอะไรกลับมาเลย แต่กูก็ยังเลือกหลับหูหลับตาทำต่อไป

ส่วนเหตุการณ์ที่ทำให้กูตาสว่าง สำหรับคนอื่นมันอาจไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตเหี้ยอะไรหรอก อาจจะมองว่า “อิสัส มึง แก้ง่ายมาก” แต่สำหรับกู ณ ตอนนั้น มันถือว่าหนักอยู่

เพราะชีวิตส่วนใหญ่ของกูค่อนข้างได้อย่างที่อยากได้อยู่เสมอ ไม่ต้องพยายาม ฉะนั้นกูก็โลกสวยไง ว่าทำอะไรกูต้องได้ดั่งใจหวัง

ตอนนั้นกูทำพวกผลิตภัณฑ์บำรุงผิวออร์แกนิก ตั้งใจอยากเอาไปขายต่างประเทศ กูคาดหวังกับมันไว้สูงมาก คิดว่าแค่เอาไปออกแฟร์แล้วมันจะต้องเริ่ดทันที เพราะกูก็มั่นใจในรสนิยมของตัวเอง

แต่กูไม่เคยทำขายในประเทศมาก่อนเลยนะ

ตอนนั้นกูบินไปดูแฟร์ และมีเพื่อนต่างประเทศที่ทำอะไรแบบนี้อยู่พอควร แต่นั่นแหละ เพื่อนกูมันทำมาเป็นสิบปีไง แต่กูคือไม่เคยเลยจ้า

กูตั้งใจทำของนะ แต่ด้านอื่น ๆ ของการทำธุรกิจ กูไม่รู้เรื่องเลย แล้วกูหลงไปกับการตระเวนมูฉ่ำมาก ไหว้เทพ ถวายนั่นนี่ ไหว้พระ ทำทุกอย่างแบบสุดตัว

แต่สิ่งที่กูควรทำจริง ๆ คือเรียนรู้การทำธุรกิจจ้า อิสัส

แล้วมันจะเอาอะไรมาได้ดั่งใจหวังในครั้งแรกเอ่ย?

พื้นฐานกูก็เป็นคนไม่มีแผน B อีก เอาเป็นว่ากูไม่เคยได้ยินเรื่องแผน B มาก่อนเลยดีกว่าในชีวิต

พอกูคาดหวังเอาไว้สูง แล้วทุกอย่างมันไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง ไม่มีลูกค้ามาซื้อของ กูก็นอยแดกไง ฮ่าาาาาาา

เพราะการเอาของไปขายแฟร์พวกนี้มันต้องอาศัยประสบการณ์ เช่น ต้องมากี่ปีขั้นต่ำแล้วเขาถึงจะซื้อ เพราะเขาก็กลัวเราไปไม่รอดระหว่างทางเหมือนกัน อะไรแบบเนี้ย กูไม่รู้เลย

แล้วมึง กูก็เทเงินเก็บกูลงไปจนหมด

มันทำแบบนั้นไม่ได้ เอาจริง ยุคนั้นมันสิบกว่าปีแล้ว มันไม่มีโซเชียลมีเดียที่คนจะออกมาให้ความรู้แบบตอนนี้ แต่ก็ผ่านมาแล้วอะเนอะ

แล้วนอกจากกูจะไม่มีแผนสำรองเอาไว้เลยว่าถ้ามันขายไม่ได้จะยังไงต่อ สกิลการแก้ไขปัญหาของกูก็ต่ำมากไปอีก เพราะกูไม่เคยต้องสู้อะไรด้วยตัวเอง

มันเลยเหมือนหมดแล้วโลกใบนี้ ฮ่าาาาาาาา

กูเลือกที่จะไม่เล่าปัญหาให้ใครฟัง แล้วเก็บทุกอย่างเอาไว้คนเดียว แต่อันนี้มันก็เป็นเนเจอร์ที่บ้านกูอะนะ ที่สอนกันมาตลอดว่าปัญหาไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้ คนรุ่นพ่อแม่กูเขาจะพยายามแก้เอง กลัวคนมองไม่ดีต่าง ๆ

แต่กูอยากบอกว่า ถ้าเราไม่ได้ฆ่าใครตาย มันเล่าได้นะพวกมึ้ง

กูก็แอบคิดนะว่าถ้าตอนนั้นกูเล่าให้เพื่อนฟัง กูเชื่อว่าจะมีเพื่อนกูหลายคนมากที่ช่วยหยิบยื่นแนวทางให้กูได้ เพราะพื้นฐานเพื่อนกูมันก็ช่วยเหลืออยู่แล้ว ฮ่าาาา แต่มันไม่รู้ไงว่ากูต้องการความช่วยเหลือไหม

แต่กูเสือกช็อกอยู่นานไง ไม่เคยเจอเรื่องราวที่ไม่ได้อย่างใจขนาดนี้มาก่อน ก็เลยเลือกเจ็บอยู่คนเดียวนั่นแหละ

อิดอก เหมือนละครน้ำเน่าที่กูเสพทุกวัน กูว่าอิละครก็สาเหตุ ห่าเอ๊ย โทษไปหมดแหละกู ฮ่าาาา จะโทษตัวเองอะไรนักหนาล่ะ จริงมั้ย ฮ่าาาาา

(กูพูดเอาฮานะ)

อิโง่

อันนี้กูด่าตัวเองในอดีตนะ ไม่ได้ด่าพวกมึง

กูก็ขอย้ำอีกรอบว่า เวลาพวกมึงมีปัญหา ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ มึงเล่าเถอะ เชื่อกู

ยอมดูโง่ไม่นาน ดีกว่าโง่ยาวแบบกู

และนั่นคือเหตุการณ์ก่อนที่กูจะตื่นรู้ ตอนนั้นกูก็นั่งคิดวนอยู่ว่า ทำไมสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่ช่วยกูวะ?

ถ้ากูไปบาร์โฮสต์แล้วเปย์ขนาดนี้ อย่างน้อยกูก็น่าจะได้จับมือเขาบ้างปะ?

ในขณะที่กูยังเศร้า กูวนคิดแค่ว่า นี่กูทั้งไหว้ ทั้งถวาย ทั้งจ่าย ทำไมสุดท้ายกูล้มเหลวไม่เป็นท่า และไม่ได้เหี้ยอะไรกลับมาเลย

สิ่งศักดิ์สิทธิ์หักหลังกูเหรอ?

หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่แรก?

แต่พวกมึงเห็นใช่ไหมว่า ที่ผ่านมากูหลงเชื่อแบบผิดทางมาก มากจนทิ้งเหตุและผลที่มนุษย์คนหนึ่งควรมีไปหมด

ซึ่งหลังจากกูคิดวนลูปเหมือนคนจะเป็นซึมตอนนั้น อยู่ดี ๆ ก็เหมือนมีแสงสว่างดึงกูออกจากหุบเหวลึกที่เต็มไปด้วยอสรพิษ

เดี๋ยวกูเล่าใน EP3 แล้วกัน จริง ๆ กูอยากให้จบในสองตอน แต่ยาวจังชีวิตกู

เหตุการณ์นี้คือสารตั้งต้นที่ทำให้กูเอะใจ แต่ที่กูเปลี่ยนไป เพราะกูเจอหมอดูคนใหม่

จะด่ากูล่ะสิ ใจเย็น กูยังคงเชื่อในศาสนานะ

แต่ไม่ได้เชื่อแบบเดิมแล้ว

Let me carry on before I lose the fucking urge to tell this story. Losing momentum is one of my bad habits. If I don’t finish something quickly, I start running out of steam halfway through.

Anyway, now that I’ve told you it took a major life event to wake me the fuck up, let’s see just how unhinged I was before that. Hahaha.

Honestly, I should’ve caught on to the whole ritual thing ages ago. There were plenty of times when those rituals did fuck all, but I still chose to shut my eyes and keep going.

As for the thing that finally woke me up, other people might not even think it was a big deal. You might read this and go, “Bitch, that’s such an easy fix.” But for me, at the time, it was a lot.

Most of my life, I’d pretty much always gotten what I wanted without having to try very hard. So of course I had this lovely, delusional idea that everything I did would turn out exactly how I wanted.

Back then, I was making organic skincare products with the intention of selling them overseas. My expectations were through the fucking roof. I thought all I had to do was show up at a trade fair and everything would be fabulous immediately. I trusted my taste that much.

Mind you, I’d never even sold the stuff in my own country.

I’d flown out to check out trade fairs, and I had quite a few friends abroad who were in that kind of business. But here’s the thing: they’d been doing it for ten fucking years.

And me? Zero experience, babes.

I put real effort into the products. But every other part of running a business? Didn’t know shit. Meanwhile, I was fully booked on my spiritual world tour. Praying to gods, making offerings, visiting temples. Whatever the ritual was, I went all in.

When what I actually needed to do was learn how to run a fucking business.

So tell me, how exactly was this supposed to go perfectly on the first try?

I also wasn’t a Plan B kind of person. Actually, let’s just say I’d never fucking heard of Plan B in my life.

So when I’d built my expectations that high and nothing went the way I wanted—no customers buying my stuff, nothing—I freaked the fuck out. Hahaha.

Because selling at these trade fairs takes experience. There’s stuff like how many years you need to keep showing up before buyers will actually buy from you. They’re worried you might go under halfway through, too. Things like that. I knew none of it.

And babes, I’d poured every last bit of my savings into this.

You can’t fucking do that. To be fair, this was over ten years ago. We didn’t have people all over social media sharing business advice the way we do now. But whatever. It’s in the past.

And on top of having absolutely no backup plan for what I’d do if the products didn’t sell, my problem-solving skills were fucking tragic. I’d never really had to fight my way through anything on my own.

So it felt like that was it. The whole fucking world was over. Hahahaha.

I chose not to tell anyone what was going on. Just kept everything to myself. But that’s how things were in my family. We were always taught that other people didn’t need to know about our problems. My parents’ generation would try to sort everything out themselves, worried about what people might think.

But let me tell you something: unless you’ve fucking killed someone, you’re allowed to talk about your problems, babes.

Sometimes I think about how, if I’d told my friends back then, plenty of them could’ve helped me figure out what to do. My friends are helpful people anyway. Hahaha. But how were they supposed to know I needed help?

Instead, I spent fucking ages in shock. I’d never had anything go this badly against my expectations, so I just chose to suffer alone.

Bitch, just like the soap operas I watched every day. Actually, maybe those fucking shows were part of the problem. Look at me blaming everything. Hahaha. I mean, how long am I supposed to keep blaming myself, right? Hahahaha.

(I’m fucking joking.)

You dumb bitch.

That’s me talking to my past self, by the way. Not you lot.

So let me say it again: when you have a problem, big or small, tell someone. Trust me.

Better to look stupid for a minute than stay stupid for years like I did.

And that’s what happened before my grand awakening. Back then, I just kept going round and round in my head: why weren’t the gods helping me?

If I’d spent this much on a guy at a host bar, surely I’d at least get to hold his fucking hand?

While I was still miserable, all I could think was: I prayed, I made offerings, I paid. So why had I fallen flat on my fucking face with absolutely nothing to show for it?

Had the gods betrayed me?

Or had they never fucking existed in the first place?

But you see it, right? How badly I’d gone off course with what I believed. So badly that I’d thrown out every last bit of reason a human being should have.

And after going round and round in that loop, feeling like I was about to spiral into depression, suddenly it was as if a light had appeared and pulled me out of a deep abyss crawling with serpents.

I’ll tell you about that in EP3. I really wanted to wrap this up in two parts, but apparently my fucking life has other plans.

What happened was what first made me question things. But the reason I changed?

I met a new fortune teller.

You’re about to call me a dumb bitch, aren’t you? Hold on. I still believe in religion.

Just not the way I used to.

Writers are always hungry. Please show mercy.