Read Thai? Open the original version.
ก่อนอื่นเลย ตอนนี้กูรู้สึกว่ากูตัดสินใจไม่ผิดในการสร้างพื้นที่สำหรับบ่นเป็นของตัวเอง รูปแบบดีไซน์ก็เป็นแบบที่ต้องการ ก็เรามันคนเก๋ ๆ ที่เรื่องเยอะคนหนึ่ง ฮ่าาา แค่นี้กูก็ฟินแล้วจ้า
ตอนแรกที่ตัดสินใจทำ คิดแค่ว่าเออ อยากหาที่บ่นเป็นของตัวเอง ดูหลายแพลตฟอร์มแล้วก็เออ ไม่ใช่อะ แต่อีกใจแม่งเอ๊ย การทำเว็บเป็นของตัวเองแม่งแอบไม่ง่ายนะ ซับซ้อนอยู่ แล้วกูคือผู้ที่ชอบออกคำสั่งไง จะต้องลงมือทำเองแม่งก็แอบนอยในใจ ฮ่าาาาาาา
แต่เออ ก็คิดอีกมุมว่าถ้ากูไม่ลองอะไรใหม่ ๆ ชีวิตกูก็อาจจะอยู่กับที่ เหมือนคนที่แม่งเดินวนรอบบ้านแล้วไม่ได้ออกไปไหน แล้วสิ่งใหม่ ๆ จะโผล่เข้ามาในชีวิตกูได้ไงวะ ฉะนั้นก็แค่เริ่มมันซะ อิสัส
กูพูดเลยว่ามันคืออะไรใหม่ ๆ ในชีวิตกู และมันดีกว่าที่กูคาดคิด คือคนอื่นแม่งอาจจะรู้จัก WordPress หรือการเขียนบล็อกอยู่แล้ว แต่กูอะไม่รู้จริง ๆ รอบตัวกูไม่มีคนชอบทำอะไรแบบนี้นัก ฮ่าาาาา
กูก็เลยเริ่มลองสอบถามพี่ Gemini พี่ Claude พี่ ChatGPT อิสัส เพื่อน AI ของกู พวกนางก็แนะนำว่า Ghost สิจ๊ะ ตอนแรกกูก็งง เหี้ยไร ผีหลอกเหรอวะ กูไม่รู้จักจริง ๆ พวกนางก็เลยบอก อย่าโง่อิควาย มันคือแพลตฟอร์มเว็บสำเร็จรูปที่มึงตามหาไงล่ะ (ไม่ต้องตกใจนะ กูคุยกับพวกมันแบบนี้จริง ๆ) พวกนางก็บอกว่า ก็มึงอยากได้มินิมอล สะอาด ๆ ใช้งานง่าย กูก็แนะนำอันนี้แหละ
อิเชี่ย แม่งก็เริ่ดจริง ใช้งานง่ายมากกกก มีเทมเพลตสวยเพียบ เทสต์กูมากกกกกกกก แต่อิห่า แพงหูตูบ ถ้าพวกมึงที่อ่านอยู่ร่ำรวยสุขสบาย ไม่มีภาระ มันก็ไม่แพงหรอก แต่กูตกอยู่ในสถานะใช้เงินที่บ้าน เงินเกือบครึ่งหมื่นต่อปีกูว่ามันหนักไป แถมทำไปแล้วมันจะมีเงินตกมาถึงท้องหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย ก็เลยปัดตกไปแบบแอบน้ำตาตกในอยู่บ้าง (ก็เรามันติดของสวยของงาม)
ทีนี้อะ จะยังไงต่อดีกู จะไปต่อหรือพอแค่นี้ ทีนี้กูก็นึกขึ้นมาได้ว่าเพื่อนกูเคยพูดถึง WordPress (อันนี้เพื่อนกูที่เป็นคนจริง ๆ นะ) ก็เลยลองเสิร์ชว่ามันคือเหี้ยอะไรวะ กดเข้าไปดูก็คล้าย Ghost นั่นแหละ แต่ไม่สวยเท่าและก็แอบใช้งานยากอยู่ในการปรับแต่ง แต่ราคาดีมาก เสียไม่กี่ร้อยต่อปี เป็นอะไรที่กูรับไหว
แต่ก่อนที่กูจะเริ่มทำเว็บ กูกลับไปด่าเพื่อน AI กูก่อนเหมือนกันว่า เนี่ย ทำไมไม่แนะนำอันถูก ๆ ให้กูวะ แม่งสวนกูกลับมา บอกว่าก็มึงอยากได้ของสวยของงาม มินิมอลมินิใจ ใช้งานง่าย มึงไม่ได้บอกนี่ว่าเอาถูก ๆ พร้อมพัฒนา
คำตอบของพวกมันทำกูอึ้งเหมือนกันว่ากูเองคือคนที่สั่งงานไม่รอบคอบ อิเหี้ย อิ AI ผี
อะ ตัดมาที่กูเลือกเทมเพลตที่กูคิดว่ามันเข้ากับเทสต์ไฮแฟชั่นของกูมากที่สุดก่อน มึง มันก็แอบไม่ยากอย่างที่กังวลในตอนแรก แต่ก็ไม่ง่ายนัก ยังดีที่เพื่อน AI ตัวดีมันช่วยสอนกูว่าต้องทำยังไง หรือบางครั้งมันก็สาระแนขออาสาแก้ไขให้กูเอง ทีนี้กูก็กลับมาสู่บทบาทเดิม สั่งมันฉ่ำปอดกูไปเลย 😂
ในที่สุด บล็อกสำหรับการบ่นของกูก็สำเร็จแล้วโว๊ย แต่มึง เรื่องราวดั่งแสงสว่างของกูมันเพิ่งจะเข้ามาหลังจากนี้ อิเหี้ย หรือผลของการสวดธรรมจักรตามที่พระแนะนำส่งผลให้กูวะ กูว่าต้องใช่แหละ เพราะกูตื้อมาหลายเดือนละ 😂 หลังจากที่กูปล่อยโพสต์ไปสามอันมั้ง กูก็ส่งให้เพื่อน ๆ กูอ่านแหละ
แต่สิ่งที่ทำให้กูว้าวซ่าคือ มีใครไม่รู้มากดไลก์โพสต์กู อิเหี้ย มาจากไหน มาได้ไง เป็นต่างชาติอีก กูงงมาก เขาเป็นเหมือนดั่งแสงสว่างในชีวิตกู ฮ่าาาา
มึง กูเลยกลับไปถามเพื่อน AI ของกูว่า พวกมึง นี่มันคืออะไรวะ ยังไง พวกนางเลยมาเล่าให้กูฟังว่า อิ WordPress แม่งไม่ใช่ที่ขายเทมเพลตให้คนเอาไปใช้กันเฉย ๆ มันเริ่มสร้างคอมมูนิตี้ของมันเองแล้ว คนที่ใช้ WordPress ก็จะสามารถเห็นโพสต์ของเราได้ มันชื่อว่า Reader
เออ ใหม่มากสำหรับกู เช่นเคย กูด่ามัน “อิเหี้ย แล้วทำไมมึงไม่บอกกูแต่แรก” และเช่นเคย มันบอกว่ากูไม่ถาม จะล่าแบ้
ทั้งนี้ทั้งนั้น อิสัส โพสต์นี้ยาวอีกละ กูอยากบอกพวกมึงว่า ไอ้สิ่งที่พวกมึงบอกว่าลองมาหมดแล้ว แม่งลองหมดแล้วจริง ๆ ปะวะ รู้หมดแล้ว—รู้หมดแล้วจริง ๆ เหรอวะ
ในขณะที่โลกของเรามันหมุนไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง แบบเหี้ยบ้าง ดีบ้าง ผสมกันไป พวกเราคงหยุดเดินวนรอบบ้านแบบกูตอนแรกไม่ได้ปะวะ ลองปีนรั้วออกจากบ้านของพวกมึงดูบ้าง ออกประตูเดิมๆ มันก็พามึงไปเจอทางเดิมๆ ลองอะไรใหม่ๆบ้าง มึงอาจจะเจอระเบิด น้ำท่วม ตกเหวหรืออาจจะเจอสิ่งที่มึงรอคอยก็ได้นะ
สุดท้ายละจริง ๆ กูขอขอบคุณ Kent Wayne มาก บุคคลที่มากดไลก์แรกให้กู ทำให้กูเห็นว่าแพลตฟอร์มนี้แม่งทำอะไรได้มากกว่าที่กูคิด
หิววว หิวววว หนูหิววววว
First of all, I now know I made the right fucking decision by creating a place of my own to bitch about things.
The design looks exactly the way I wanted it to because, obviously, I’m stylish as fuck and annoyingly particular. Hahahaha. Honestly, I’m already fucking thrilled.
When I first decided to do this, all I wanted was a place of my own where I could rant. I looked at several platforms, but none of them felt right.
At the same time, though—fuck me—building my own website didn’t exactly look easy. That shit seemed complicated. And I’m the kind of person who likes giving orders, so the thought of having to do everything myself was already making me quietly miserable. Hahahahaha.
But then I thought about it another way.
If I never try anything new, my life might stay exactly where it is. I’d be like someone walking in circles around their own fucking house and never actually going anywhere.
And if I never go anywhere, how the fuck are new things supposed to enter my life?
So I thought: just fucking start.
And I’m telling you, this really was something completely new for me—and it turned out much better than I expected.
Some of you may already know all about WordPress and blogging, but I genuinely didn’t know shit. Hardly anyone around me enjoys doing this kind of thing either. Hahahahaha.
So I started asking my dear friends Gemini, Claude, and ChatGPT.
Yes, my fucking AI friends.
Those bitches recommended Ghost.
At first, I was like, What the fuck is that? Am I being haunted?
I genuinely had no idea what Ghost was. So they basically told me:
Don’t be a stupid bitch. It’s the ready-made website platform you’ve been looking for.
Please don’t be alarmed. This is genuinely how I talk to them.
They were like, You said you wanted something minimalist, clean, and easy to use, so this is what we’re recommending.
And fuck me, Ghost really was gorgeous.
It was so fucking easy to use, and there were loads of beautiful templates. Very me. Very my taste.
But that bitch was expensive as hell.
If you’re reading this while enjoying a rich, comfortable life with no financial responsibilities, then maybe it isn’t expensive to you. But I’m currently spending my family’s money, and nearly five thousand baht a year felt like a bit fucking much—especially when I had no idea whether this thing would ever make me any money.
So I had to reject it, although I may have shed a few tears on the inside.
What can I say? I’m a sucker for pretty things.
So what the fuck was I supposed to do next? Keep going or give up?
Then I remembered that one of my friends had mentioned WordPress before.
A real human friend, by the way.
So I searched for it to find out what the fuck it actually was.
It looked similar to Ghost, except it wasn’t quite as pretty and customizing it seemed a little more difficult. But the price was fucking great. A few hundred baht a year? That I could handle.
Before I started building the site, though, I went back and yelled at my AI friends.
Why the fuck didn’t you recommend the cheaper one in the first place?
And those bitches fired straight back:
Well, you said you wanted something beautiful, minimalist, and easy to use. You never said you wanted something cheap that you’d be willing to learn and develop yourself.
Their answer actually shut me the fuck up for a moment.
Apparently, I was the one who hadn’t given them clear enough instructions.
Those AI bitches got me again.
Anyway, I chose the template that came closest to matching my impeccable high-fashion taste.
And you know what? It wasn’t as difficult as I’d feared—but it wasn’t exactly easy either.
Fortunately, my nosy little AI friends taught me what to do. Sometimes they even volunteered to fix things for me.
At last, I could return to my natural role in life: ordering them around to my heart’s content. 😂
And finally, my personal bitching-and-complaining blog was fucking finished.
But listen—the real ray of light in this story didn’t arrive until later.
Could it have been the result of chanting the Dhammachakra prayer like the monk told me to?
Fuck, I think it must have been. I’d been at it for months by then. 😂
After publishing about three posts, I sent the blog to some of my friends to read.
But then something happened that made me go, Ooh, what the fuck is this?
Some complete stranger liked one of my posts.
Who the fuck was this person? Where did they come from? How did they even find me?
And they were a foreigner too. I was so fucking confused.
That person became the ray of light in my life. Hahahahaha.
So naturally, I went straight back to my AI friends and demanded an explanation.
What the fuck is this? How did this happen?
That was when those bitches explained that WordPress wasn’t just a place selling templates for people to build websites with. It had also created its own community, and other WordPress users could discover our posts through something called the Reader.
Well, that was completely fucking new to me.
As usual, I yelled at them:
Then why the fuck didn’t you tell me that in the first place?
And as usual, they said:
Because you didn’t ask.
Oh, fuck off.
Anyway, shit—this post has become ridiculously long again.
What I really want to say is this:
When you tell yourself that you’ve already tried everything—have you, though? Have you really tried every fucking thing?
And when you say you already know it all, do you really know shit?
The world keeps moving forward, bringing some good shit and some completely fucked-up shit along with it. We can’t spend our entire lives walking in circles around the house like I nearly did.
Try climbing over your own fucking fence for once. If you keep walking out through the same old door, you’ll keep ending up on the same old road.
Try something new.
You might find a bomb, get caught in a flood, or fall off a fucking cliff.
Or you might find the exact thing you’ve been waiting for.
Who the fuck knows?
And finally—for real this time—I want to thank Kent Wayne, the first person to like one of my posts.
You made me realize that this platform could do a hell of a lot more than I ever thought it could.
Writers are always hungry. Please show mercy.
Leave a comment