Nothing Special today

Read Thai? Open the original version.

กูเกือบลืมเล่า กูฝันเห็นสัมภเวสี

เอาล่ะ โพสต์ของกูวันนี้ต้องใช้วิจารณญาณในการอ่านนะจ๊ะ

แต่ถ้าพวกมึงจะไม่ใช้ ก็เรื่องของมึงอิสัส

เอาเป็นว่าอ่าน ๆ ไปเถอะขำ ๆ เผื่ออย่างน้อยมันจะช่วยให้มึงคลายเครียดจากชีวิตที่ต้องเจอคนเหี้ย ๆ มาได้บ้าง

เอาจริง เรื่องผีเรื่องสางแม่งเป็นเรื่องเล่าสุดคลาสสิกจากทั่วทุกมุมโลก พิสูจน์ไม่ได้หรอก แต่มีคลิปให้คนเถียงกันเต็มอินเทอร์เน็ต ส่วนกูน่ะเชื่อว่ามีจริง จากประสบการณ์ที่กูก็ยังตอบไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นผี หรือสมองกูเล่นใหญ่เอง อิสัส

แล้วสัมภเวสีคืออะไรวะ?

ตอนแรกกูก็ไม่ชัวร์ เลยไปเสิร์ชมา ตามศัพท์พุทธจริง ๆ “สัมภเวสี” แปลประมาณว่าผู้แสวงหาภพหรือที่เกิด ไม่ได้หมายถึงผีร้าย และก็ไม่ได้แปลว่าผีเร่ร่อนอย่างเดียว

แต่ในความหมายที่คนไทยส่วนใหญ่ใช้กัน รวมถึงที่กูกำลังจะเล่าต่อจากนี้ สัมภเวสีก็คือดวงวิญญาณที่ยังไปต่อไม่ได้ คล้ายคนหลงทางนั่นแหละ

ชีวิตเดิมจบไปแล้ว แต่ยังห่วง ยังผูกพัน หรือมีอะไรค้างอยู่ในใจ อาจกำลังกลัวหรือกังวลจนไม่กล้าไปต่อ

ภาพของเขาเลยไม่จำเป็นต้องเป็นผีหน้าตาน่ากลัวเสมอไป แต่อาจเป็นเพียงใครสักคนที่ยังวางสิ่งเดิมไม่ลง

ซีนซึ้งน้ำตาคลอกูมาเลย

อิเหี้ย พอคิดแบบนี้ ชีวิตพวกเราก็ไม่ได้ต่างจากสัมภเวสีเท่าไหร่นะมึง

เอาล่ะ เรื่องที่กูจะเล่ามันแปลกมากนะพวกมึง

ถ้าย้อนกลับไปจริง ๆ กูว่ากูเริ่มฝันเห็นเหล่าวิญญาณพวกนี้มาตั้งแต่ 20 กว่าปีก่อนแล้ว กูเดาว่าอาจเป็นเพราะช่วงนั้นกูทำบุญหนักมาก แล้วอิพวกนี้ก็อยากได้ส่วนบุญบ้าง เลยพากันมาเข้าฝันกู เงินไม่ช่วยกูจ่ายแต่จะมาขอแชร์ โถๆๆๆๆ

ในความเชื่อแบบไทย ๆ เวลาทำบุญ เราสามารถอุทิศส่วนบุญให้คนที่ตายไปแล้วหรือดวงวิญญาณต่าง ๆ ได้ ประมาณว่ากูทำความดีมาแล้วนะ แบ่งแต้มให้พวกมึงด้วยละกัน

ช่วงแรก ๆ พวกมันก็ยังมาแบบเน่าเฟะ เละๆ ตามแบบฉบับหนังผีนั่นแหละ

อิห่า กูยังจำได้เลยว่าช่วงนั้นที่ฝันกูกลัวมาก วิ่งหนีพวกมันฉ่ำ แล้วพอตื่นขึ้นมากูก็ไปทำบุญอุทิศให้

จนมีอยู่ครั้งหนึ่ง กูฝันแบบเดิมอีกแล้ว

มาแบบเลือดหยด หน้าเละ น่ากลัวชิบหาย แล้วกูก็ต้องวิ่งหนีอยู่อย่างนั้น

แต่มึง กูวิ่งจนเหนื่อยมาก แบบพร้อมระเบิดอารมณ์ใส่ทุกคน

อิสัส กูไม่ชอบการวิ่ง กูชอบเวตเทรนนิ่ง

และแล้วกูก็ด่าสัมภเวสีในฝันแบบฉ่ำปอด

“โอ๊ย อิเหี้ย ถ้าจะมาแบบนี้ กูไม่ให้แล้วนะบุญ กูเหนื่อย! ถ้าพวกมึงยังมาแบบนี้อีก กูจะแช่งให้จมอยู่ในกองขี้แบบนี้แหละ บุญก็ไม่ต้องเอา ไปเกิดก็ไม่ต้องไป ถ้าจะมาขอก็มาสวย ๆ กูเป็นคนติดของสวยของงาม อิสัส ยุคไหนแล้ว จะมาหลอกคนแบบรัตนโกสินทร์ตอนต้นอยู่อีกหรือไง!”

แล้วกูก็ตื่นขึ้นมาแบบหงุดหงิด

วันนั้นกูไม่ได้ทำบุญให้พวกแม่งจริง ๆ ด้วยนะ

พวกมึงที่อ่านอยู่อาจคิดว่ากูแปลก แต่ถ้าใครฝันแบบนี้บ่อย ๆ จะลองเอาวิธีกูไปใช้ดูก็ได้นะ

ผลลัพธ์เป็นยังไงไม่รับประกันจ้า ตัวใครตัวมัน

เรื่องมันยังไม่จบเท่านั้นนะ

หลังจากพวกนางหายไป ไม่ตามราวีกูอยู่พักใหญ่ วันหนึ่งกูกับเพื่อน ๆ ก็ร่วมกันทำโรงทานใหญ่ แจกของให้ชาวบ้านแถวบ้านกูนี่แหละ

กูจำไม่ได้แล้วว่าตอนนั้นแจกไข่ไก่ ข้าวสาร หรืออะไรสักอย่าง แต่จำได้ว่าแจกเยอะอยู่

กูก็ไม่ได้คิดอะไร จบวันกูกลับบ้านแล้วก็นอน

และใช่จ้า

กูฝันอีกแล้วววววววว

แต่รอบนี้พวกนางมาแปลก เหมือนกลัวปากกู

นางไม่ได้โผล่มาด้วยหน้าตาชวนสยอง ไม่ได้มาแบบเลือดไหลไส้ทะลัก และไม่ได้ปรากฏหน้าให้กูเห็นโฉมกันตรง ๆ

พวกนางมาในรูปแบบของเจดีย์เก็บอัฐิแบบไทย แบบที่เราเห็นกันตามวัดหลวงนั่นแหละจ้า

ถ้าจะให้นึกภาพที่ใกล้เคียงที่สุด กูว่าออกแนววัดโพธิ์ เพราะของตกแต่งบนเจดีย์เก็บอัฐิเป็นสีโทนพาสเทล ดูสวยงาม

ในฝันกูคือโอ้โห

มากันเต็มหน้าบ้านกูเล้ยยยยยย

เยอะมาก

แต่เออ รอบนี้กูไม่ได้ด่าพวกนางนะ กูแค่ตกใจตื่นขึ้นมา แล้วนึกได้ว่า—

อ้าวอิเหี้ย กูลืมแบ่งส่วนบุญให้พวกนางสักหน่อย คนเป็นกูก็ให้แล้ว วิญญาณก็อาจจะน้อยใจ

หลังจากวันนั้นมา กูก็ยังฝันเห็นพวกนางเรื่อย ๆ นะ แต่บรรยากาศในฝันเริ่มดีขึ้น

พวกนางมาเหมือนคนธรรมดานี่แหละ เพียงแต่กูมองเห็นหน้าไม่ชัด รู้สึกได้ประมาณว่าเฮ้ยเดือนนี้บุญพวกกูล่ะ ทำยัง ช่วยทำให้หน่อย อะไรทำนองนั้น

ล่าสุด 2 วันก่อน กูฝันว่าตัวเองอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง ทุกอย่างดูปกติมาก รอบนี้กูเห็นหน้าคนในฝันชัดเจนไปหมด ผู้คนเดินกันชิล ๆ เหมือนอยู่ในสถานที่สาธารณะอะไรสักอย่าง

แล้วอยู่ดี ๆ ก็มีน้องคนหนึ่งโผล่มาอยู่ข้างกู

มาตอนไหนก็ไม่รู้

น้องมันชวนกูวิ่งทันที

“พี่ เร็ว ๆ วิ่ง! หลบเร็ว!”

กูก็วิ่งตามมันไปนะ ไปด้วยแบบงง ๆ นั่นแหละ แล้วก็ถามมันว่า

“หลบอะไร หลบทำไมวะ?”

ท่าทางของมันดูกลัวมาก แล้วมันก็บอกกูว่า

“หลบพี่ เดี๋ยวเขาจับตัวไป”

ก่อนจะชี้ไปทางผู้ชายสองสามคนที่กำลังเดินอยู่ข้างนอก

แต่มึง ตอนที่มันบอกกูว่าเดี๋ยวจะถูกจับตัวไป ความรู้สึกบางอย่างในตัวกูก็รู้ว๊าบขึ้นมาทันที—

อิน้องนี่คือสัมภเวสี ผู้ที่มาหากูบ่อยๆ แบบมีพัฒนาการ

รอบนี้กูไม่กลัวมันแล้ว

กูไม่ได้รู้สึกว่ามันกำลังจะมาหลอก หรือมาเอาชีวิตกู และมันอาจไม่ได้อยากมาขอส่วนบุญจากกูด้วยซ้ำ มันอาจจะอยากบอกความรู้สึกผีน้อยที่ล่องลอยอยู่ในโลกที่กูยังไปไม่ถึง

มันอาจกำลังกลัว กำลังหลงทาง และไม่กล้าเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตของโลกหลังความตาย

เอาจริงนะมึง ตอนนั้นกูแอบน้ำตาซึมในฝัน กูไม่ได้ตอแหลนะเว้ย

อิสัส แล้วกูก็ตื่น

ตื่นมาแบบเศร้าๆ ที่กูเศร้าเพราะกูยังไม่ทันได้บอกมัน—

“อย่ากลัว มึงต้องเผชิญหน้ากับมัน มึงจะวิ่งหนีอยู่แบบนี้ตลอดไปไม่ได้ มึงยังไม่รู้เลยว่าเขาจะพามึงไปนรกหรือสวรรค์”

แล้วถ้าเขาจะจับมึงไปลงนรกจริง ๆ ก็ไปเถอะ

อย่างน้อยจะได้รู้กันไปเลยว่าในนรกมันจะร้อนแรงสักแค่ไหน เต้นยั่วๆ บดๆ ไปเล้ย อันนี้กูดูท้าทายไปมะ ฮ่าาา

แต่ก็ดีกว่าต้องคอยวิ่งหลบและล่องลอยแบบที่ไปไหนต่อไม่ได้ตลอดนะมึง

สำหรับทุกชีวิตและทุกดวงวิญญาณที่เข้ามาอ่านโพสต์นี้ของกู ขอให้พวกมึงโชคดีและมีใจที่เข้มแข็งโว๊ย กูเอาใจช่วย

ลุยสิ สู้สิวะ

นรกมันจะน่ากลัวสักแค่ไหนกันเชียว พวกมึงผ่านคนเหี้ย ๆ บนโลกมนุษย์กันมาได้แล้วนี่

ท่านยมอาจพามึงไปลงนรก แต่ท่านยมคงไม่หลอกแดก หรือหลอกให้มึงรัก แล้วหายไปเฉย ๆ เหมือนคนหรอกจ้า

ส่วนที่กูพูดถึงดวงวิญญาณเข้ามาอ่านโพสต์นี่ กูเชื่อจริง ๆ นะว่ามี

เพราะบางวันแล็ปท็อปของกูก็เปิด YouTube Music ขึ้นมาเอง

ดีหน่อยที่พวกนางมีเทสต์ เลือกเพลงเก๋ ๆ ฟัง

บางวันอิห่ากล้องถ่ายรูปของกูที่เก็บอยู่ในถุงผ้า ก็เสือกเปิดขึ้นมาเองซะอย่างนั้น

ฮ่าาาาา อิสัส

ใช้ไฟ ใช้เน็ต แล้วยังมาฟังเพลงในห้องกูอีก—

ช่วยกูหารค่าไฟกับค่าอินเทอร์เน็ตบ้างนะ

หนูหิว เลี้ยงหนูหน่อย

หิววว หิวววว หนูหิววววว

All right, today’s post requires reader discretion.

But if you don’t feel like using any discretion, that’s your fucking business.

Just read it for fun. If nothing else, maybe it’ll help you unwind after dealing with all the shitty people in your life.

Ghost stories are classics everywhere in the world. Nobody can prove any of this shit, but the internet is full of videos for people to argue over. Personally, I believe ghosts exist—based on experiences I still can’t explain. Were they really ghosts, or was my brain just being dramatic?

Fuck knows.

So, what exactly is a samphawesi?

I wasn’t completely sure myself, so I looked it up. In Buddhist terminology, samphawesi roughly means “a being seeking a new existence or place of birth.” It doesn’t necessarily mean an evil spirit, and it isn’t limited to wandering ghosts.

But in the way most Thai people use the word—and the way I’m using it in this story—a samphawesi is a wandering spirit that hasn’t been able to move on. Basically, someone who got lost along the way.

Their old life has ended, but they may still be worried, attached to something, or holding on to unfinished business. They might be too frightened or anxious to continue whatever journey comes next.

So they don’t always have to look like terrifying ghosts. They might simply be someone who still can’t let go of what they left behind.

Here comes my touching, teary-eyed moment.

Fuck. When you think about it that way, the living aren’t so different from samphawesi, are we?

Anyway, the story I’m about to tell you is fucking strange.

Looking back, I think I started dreaming about these spirits more than twenty years ago. My guess is that I was making a hell of a lot of merit at the time, and they wanted a share, so they started showing up in my dreams.

They never help me pay for anything, but they’re always ready to ask for a cut.

Awwww. Poor things.

In Thai belief, when we make merit, we can dedicate some of it to people who have died or to wandering spirits. It’s basically like saying, “I’ve done something good, so here—have some of my spiritual points.”

In the beginning, they appeared all rotten and mangled, like ghosts straight out of a horror movie.

Fuck, I still remember how terrified I was whenever I dreamed about them. I’d run for my life, and when I woke up, I’d go make merit and dedicate it to them.

Then one night, I had the same kind of dream again.

Dripping blood. Smashed-up faces. Fucking horrifying.

And there I was, running away from them all over again.

But listen—I’d been running for so long that I was exhausted and ready to explode at everyone.

For fuck’s sake, I hate running. I like weight training.

So I completely lost my shit and yelled at the samphawesi in my dream.

“If you’re going to show up looking like this, I’m not giving you any more merit. I’m fucking exhausted! If you come back like this again, I’ll curse you to stay in that pile of shit forever. No merit for you, and forget about being reborn. If you want something from me, come looking pretty. I appreciate beautiful things, for fuck’s sake. What century is this? Are you seriously still trying to scare people like it’s the early Rattanakosin era?”

Then I woke up pissed off.

And I genuinely did not make any merit for them that day.

Some of you reading this probably think I’m weird. But if you regularly have dreams like these, feel free to try my method.

No guarantees, though. You’re on your own, darling.

And that still wasn’t the end of it.

After they disappeared and left me alone for quite a while, my friends and I organized a big charity giveaway for people in my neighborhood.

I can’t remember whether we handed out eggs, rice, or something else, but I remember there was a lot of it.

I didn’t think much about it. Once the day was over, I went home and fell asleep.

And yes—

I HAD ANOTHER FUCKING DREAM.

But this time, they showed up differently. It was almost as though they were afraid of my mouth.

They didn’t appear with terrifying faces. There was no dripping blood, no intestines hanging out, and they didn’t show me their faces at all.

Instead, they appeared as Thai funerary stupas—the small structures you see at temples that hold a person’s ashes.

If I had to give you the closest visual reference, I’d say they looked like something from Wat Pho. The decorations on the stupas were in beautiful pastel colors.

In the dream, I was like—

Holy shit.

They were lined up all across the front of my house.

So many of them.

But I didn’t yell at them this time. I just woke up startled and suddenly remembered—

Oh, fuck. I forgot to share some of the merit with them. I’d already given things to the living; perhaps the spirits were feeling left out.

After that, I continued dreaming about them from time to time, but the atmosphere in those dreams became much nicer.

They started appearing as ordinary people, except I could never see their faces clearly. I could sense them saying something like, “Hey, where’s our merit for this month? Have you done it yet? Could you please get on with it?”

Something along those lines.

Then, two days ago, I dreamed that I was in some unfamiliar place. Everything looked completely normal. This time, I could clearly see everyone’s faces. People were strolling around casually as though we were somewhere public.

Then, out of nowhere, a younger person appeared beside me.

I have no idea when the fuck he got there.

He immediately told me to run.

“Quick, run! We have to hide!”

So I ran after him, confused as hell, and asked,

“What are we hiding from? Why are we running?”

He looked terrified. Then he said,

“Hide! They’re going to take me away.”

He pointed toward two or three men walking around outside.

But the moment he said they were going to take him away, something flashed through me and I immediately knew—

This kid was a samphawesi.

One of my regular visitors, only this time there had been some character development.

I wasn’t afraid of him anymore.

I didn’t feel as though he was trying to haunt me or take my life. He might not even have come to ask me for merit.

Maybe he simply wanted to show me how it felt to be a little lost spirit, drifting through a world I haven’t reached yet.

He might have been frightened, lost, and too scared to face whatever awaited him in the afterlife.

Honestly, I started tearing up in the dream.

I’m not fucking lying.

And then I woke up.

I woke up feeling sad because I hadn’t had the chance to tell him—

“Don’t be afraid. You have to face it. You can’t keep running forever. You don’t even know whether they’re taking you to heaven or hell.”

And if they really are taking you to hell, then just fucking go.

At least you’ll finally find out exactly how hot it is down there.

Do a little dance. Give them a little grind. Make an entrance.

Am I making hell sound a bit too much like a challenge?

Hahaha.

Still, it has to be better than running, hiding, and drifting around forever because you can’t move on.

To every living person and every wandering spirit who happens to read this post: I wish you good luck and a strong heart.

I’m rooting for you.

Go on. Fucking fight.

How terrifying could hell possibly be? You’ve already survived all the shitty people here in the human world.

Lord Yama might take you to hell, but at least he probably won’t scam you, manipulate you into falling in love, and then disappear without a word like a human being would.

And when I say that spirits might be reading this post, I genuinely believe they exist.

Some days, my laptop opens YouTube Music all by itself.

At least they have taste. They always pick something fabulous.

Other days, my fucking camera switches itself on while it’s still inside its cloth bag.

Hahaha. Fuck.

You’re using my electricity, my internet, and listening to music in my room—

the least you could do is help me pay the bills.

Writers are always hungry. Please show mercy.