Nothing Special today

English? Keep scrolling ↓

หลายครั้งเคสที่เข้ามาคุยกับกูนะมันจะมีความกลัวมากมายในชีวิตเต็มไปหมด เอาจริงๆ ก็ต้องขอบคุณเคสเหล่านี้เหมือนกัน เพราะมันก็ทำให้กูเห็นตัวเอง และกระตุ้นตัวเองอยู่บ่อยๆ ใช่กูก็ขี้กลัว ฮ่าาาาา อิเหี้ยขำตัวเอง ทุกคนมันก็ต้องมีบ้างแหละเนอะเราเติบโตมากับวัฒนธรรมไทยขนาดนี้ กลัวไปหมด

เอาจริงนะครั้งแรกที่เริ่มจับสังเกตตัวเองได้ว่ากล้าๆ กลัวๆ แม่งเริ่มจากตอนที่ไปเรียนการแสดง ตอนนั้นไปเรียนแค่อยากมั่นใจเวลาทำคลิปออกหน้ากล้องต่างๆ แต่เสือกไปได้มากกว่าที่คิดเอาไว้มากนะ อิศาสตร์การแสดงแม่งคือการขุดคุ้ยตัวตนที่แท้จริง แม่งมีให้จินตนาการไปตอนวัยเด็ก หรือแม้กระทั่งเข้าไปละเอียดกับความรู้สึกต่างๆ และมันมีกิจกรรมนึงนี่แหละกูก็อธิบายไม่ถูกเพราะกูจำไม่ได้ละว่าครูเค้าให้โจทย์ว่าอะไร แต่มันมีการตัดสินใจเดินหน้าถอยหลังอะไรบางอย่าง เออตอนกูเล่นกูก็ไม่ไรนะชิวๆ แต่อิครูที่สอนน่ะมันเริ่ดใช้ได้เลยนะ เออลืมบอกชีชื่อครูบอย ประสบการณ์นางไม่น้อยหลอกแต่ก็จำไม่ค่อยได้เช่นกัน อะกลับมากูจะออกนอกเรื่องไปไกลอีกละ ตอนที่เล่นกิจกรรมเสร็จชีก็มาสรุปว่ากูเนี่ย เป็นคนกล้าๆกลัวๆ อยากได้แต่ก็ไม่กล้าที่จะไปเอา ซึ่งเอาจริงๆ พอตัดสินใจช้า มันอดแดกไง นี่คือข้อคิดที่ได้จากครูบอย

กลับมาที่เคสที่เข้ามาคุยหน่อยเหมือนพามันมาแล้วทิ้งไว้หน้าตึก เคสเหล่านี้นะชั้นเห็นพื้นดวงมันอะโอ้โหวไม่ได้แย่ ไม่เสียเลย แต่ที่มันพลาดโอกาสต่างๆ ไม่ได้อย่างที่มันต้องการ เพราะแม่งกลัวนี่แหละ จนไม่กล้าที่จะเริ่มตามฝันในสิ่งที่รัก และมักเทียบเก่ง เทียบตัวเองกับคนอื่นแล้วก้ตัดสินไปแล้วว่า ฉันคงไม่ได้รับโอกาสดีๆ หลอก อิพวกนั้นน่าจะได้มากกว่ามาแนวๆ นั้นอะ อีกอันรอโอกาส ไม่ต้องรอกันนะนั่งอยู่เฉยๆ โอกาสจะเข้ามาหาพวกมึงยังไงเอ่ย โซเชียลไม่เล่น ไม่ก้าวไปหา กลัวคนมองเสร่อ แสรสก็อยู่ที่เดิมแบบนั้นแหละ

อุ๊ย ตอนแรกว่าไม่มีเรื่องอะไรจะเขียนเมื่อวานยุ่งชิบหาย แต่เรื่องราว ยาวใช้ได้อยู่นะ ฮ่า
อ่อแล้วพวกคุณล่ะกลัวเหี้ยไรกันบ้างบอกมาฉันรู้หน่อยสิ

English Version

A lot of the people who come to me for readings are carrying so much fear around with them. Honestly, I should probably thank them, because listening to their stories often makes me see parts of myself—and gives me the occasional kick up the ass too.

Yes, I’m a coward as well. Hahahaha. Fuck, I’m laughing at myself now. But everyone’s scared of something, right? We grew up surrounded by Thai culture, for God’s sake. We’re taught to be afraid of fucking everything.

The first time I really noticed how hesitant I could be—always caught between wanting to do something and being too scared to actually do it—was when I took acting classes.

I originally signed up because I wanted to feel more confident making videos and appearing on camera. But somehow, I got a lot more out of it than I expected. Acting makes you dig deep into who you really are. They had us imagining ourselves as children, examining our emotions in ridiculous detail, all that stuff.

There was this one exercise—I can’t explain it properly because I’ve completely forgotten what the teacher actually told us to do. But it involved making a decision and moving forwards or backwards or something like that.

While I was doing it, I didn’t think much of it. I was perfectly chill. But the teacher was pretty damn good, I’ll give them that.

Oh, I forgot to mention—their name was Kru Boy. They had plenty of experience, although I can’t remember the details of that either.

Anyway, back to the point before I wander off and end up somewhere completely unrelated again.

After the exercise, Kru Boy told me that I was the kind of person who was always caught between courage and fear. I wanted things, but I was too scared to go and get them.

And honestly, when you take too long to decide, you miss out and get fuck-all.

That was the life lesson I got from Kru Boy.

Now, back to the people who came to see me—because I brought them into this story and then basically abandoned them outside the building.

I’ve looked at their birth charts, and let me tell you: some of those charts are fucking great. There’s nothing seriously wrong with them at all. The reason these people keep missing opportunities and not getting what they want isn’t that their stars are against them.

They’re just scared.

They’re too scared to start pursuing the things they actually love. And they’re bloody good at comparing themselves to everyone else. They’ve already decided, I’ll probably never get an opportunity like that. Those people are much more likely to get it than I am.

That kind of thing.

Then there are the ones who keep waiting for an opportunity. Please stop waiting. If you’re sitting there doing absolutely nothing, how the fuck is an opportunity supposed to find you?

You don’t post anything on social media. You don’t put yourself out there. You don’t approach anyone because you’re scared they’ll think you’re trying too hard or making a fool of yourself.

Well, shit—you’re going to stay exactly where you are.

Oops. I started this thinking I had nothing to write because yesterday was busy as fuck. Somehow, this turned into quite a long story.

Hahaha.

Oh, and what about you guys? What the fuck are you afraid of? Tell me—I wanna know.